ขอความกรุณาอ่านด้วยนะครับพี่อ้อย,พี่ฉอด
สวัสดีครับคลับฟรายเดย์ พี่ฉอด,พี่อ้อย ก่อนอื่นต้องขอบอกว่าผมเป็นแฟนช่องกรีนชาแนลเกือบทุกรายการเลยครับ เพราะทุกวันนี้แทบจะเปิดช่องกรีนฯแช่ไว้โดยไม่เปิดไปช่องไหนเลย บางวันยอมเข้างานสายเพราะดูแฉยังไม่จบและต้องนอนดึกเพราะดูจนถึงรายการสุดท้าย
ตอน"จดหมายจากความเหงา"ผมอยากบอกว่าผมพึ่งผ่านความรู้สึกนี้มาแค่ไม่กี่สิบชั่วโมง ผมอยู่คนเดียวในห้วงเวลาของค่ำคืนที่ตัวเองมีความรู้สึกว่าทำไมตอนนี้เราเหนื่อย ท้อแท้ หมดแรง นึกขึ้นมาก็พรางน้ำตาไหลออกมาจากสองตาที่มีแต่ความเศร้าจะหันหน้ามองไปทางไหนมันก็ดูเหมือนว่ามันมืดมน เจอแต่ทางตัน หรือจะมองขึ้นท้องฟ้าก็ดูเคว้งคว้าง แค่เพื่อนซักคนที่พอจะให้เราคุย ระบายความรู้สึกในใจ ปรึกษาปัญหาที่เกิดขึ้นก็ไม่มี ทางที่ดีที่สุดที่ผมทำได้คือการเขียนระบายความรู้สึกที่มันอัดอั้นอยู่ในใจลงไปในสมุดไดอารี่เล่มเล็กๆที่พร้อมจะรับฟังและให้เราระบายความรู้สึกทั้งหมดลงไปโดยไม่โต้เถียง ขัดแย้ง หรือเอาเรื่องของเราไปนินทาให้คนอื่นฟัง เพ้อมากแระเริ่มปัญหาอีกหนึ่งปัญหาของปัญหาทั้งหมดที่ผมรู้สึกอยู่ในขณะนี้เลยแล้วกันครับ คือปัญหาเกี่ยวกับความรัก ซึ่งบางครั้งคิดดูอีกทีมันก็อาจไม่ใช่ปัญหาเลยซะทีเดียวแต่อาจจะเป็นความรู้สึกของเราที่คิดไปเองในช่วงเวลาขณะนั้น แต่ก่อนอื่นผมต้องขอบอกก่อนนะครับว่าผมไม่ใช่ผู้ชายแท้ซึ่งค่อนข้างจะออกไปทางผู้หญิงมากกว่า ปัจจุบันผมคบกับน้องผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเราคบกันมาประมาณ 3 ปีแล้วครับ อายุเราห่างกัน 10 ปี ตอนนี้เค้าเรียนอยู่ ม.6 ซึ่งเหตุการณ์ที่ทำให้ผมรู้สึกว่าเหงาเพราะพฤติกรรมของเขาที่ดูเหมือนจะเหินห่างกันออกไปทุกวันๆ ยิ่งเรารู้สึกว่าเราคบกันนานเท่าไหร่ความสัมพันธ์ของเราก็ดูยิ่งจะห่างเหินกันไปเท่านั้น และยิ่งตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมด้วยแล้วมันยิ่งเหมือนตอกย้ำความห่างเหินกันออกไปยิ่งขึ้นอีก และในวันที่เค้าเดินทางเค้าไปโดยที่ไม่ได้บอกกันซักคำโทรศัพท์สักสายก็ไม่มีเค้าเลือดเย็นมากเลย พี่เชื่อมั้ยว่าตลอดระยะเวลาสองเดือนให้หลังที่เราไปมาหาสู่กันผมไม่เคยมีความรู้สึกที่ดีดีเลยสักวัน
เหมือนมันมีเส้นด้ายบางๆมากั้นระหว่างคำว่าความสุขกับความทุกข์ในช่วงเวลานั้นๆในแต่ละวัน สุดท้ายมันก็คือความทุกข์นั่นแหละครับที่ให้น้ำหนักมากกว่าคำว่าความสุข แต่ในขณะที่ผมมีความรู้สึกว่าไม่เคยมีความสุขเลยกับการที่เราคบกัน แต่ในสายตาและความรู้สึกของเพื่อนๆในกลุ่ม คนที่พบรู้จักหรือในสังคมที่ผมอยู่ ทุกคนส่วนมากเค้ามีความรู้สึกอิจฉาที่เราเป็นแบบนี้แต่มีแฟนเป็นผู้ชายที่คบกันเป็นตัวเป็นตนไม่ใช่แค่มาหลอกขอตังค์เราใช้หรือหลอกให้เราเลี้ยงเหล้า เบียร์ไปวันๆ
โดยเฉพาะเพื่อนที่เป็นเพศเดียวกันแบบผมแล้วพวกเค้ายิ่งรู้สึกอิจฉา (มั้ง) ตัวเราที่มีผู้ชายดีดีสักคนมาคบเราไปมาหาสู่กันตัวแทบจะติดกันตลอด 24 ชั่วโมง ขนาดที่ว่าทุกวันนี้เวลาที่ผมไปไหนมาไหนที่ใดก็ตามที่มีคนที่ผมรู้จักคำแรกที่เค้าถามผมเวลาที่เจอหน้าคือ แฟนไปไหน ไม่มาด้วยเหรอ วันนี้แฟนจะมาหามั้ย ทำไมวันนี้มาคนเดียว แฟนหล่ะ คำถามพวกนี้ผมจะเจอทุกวันตลอดไม่เว้นแม้แต่เด็กอายุแค่ 5-6 ขวบ เค้ายังรู้จักถามหาแฟนของเราเวลาที่เค้าไม่เห็นแฟนผมมาด้วยกัน แล้วพี่คิดดูว่าถ้าวันนึงเราเลิกคบกัน ผมจะรู้สึกเช่นไรเวลาที่ผมไปไหนมาไหนแล้วต้องเจอคำถามนี้เป็นคำถามแรก โดยที่ทุกคนถามโดยไม่รู้ว่าเราสองคนเลิกคบกันแล้ว มันช่างเป็นเหมือนตะปูแหลมๆที่คอยตอกย้ำลงไปให้ทิ่มแทงที่ใจของผมให้ปวดร้าวซะเหลือเกิน แล้วพี่จะไม่ให้ผมรู้สึกเหงาในค่ำคืนที่อยู่คนเดียวในห้องๆที่เคยมีเค้าอยู่ด้วยกัน นอนอยู่ข้างๆกันยังไงไหว..แต่ตอนนี้ผมรู้สึกดีขึ้นแล้วเพราะได้ดู DJ On Stage ผมซื้อมาดูแล้วนะครับสนุกมากจนลืมความเหงานั้นได้ไปชั่วเวลาหนึ่งเลย ปล.ที่จริงแล้วผมอยากคุยหน้าไมค์กับพี่อ้อยและพี่ฉอดนะ ถ้ามีโอกาสเราคงได้คุยแลกเปลี่ยนความรู้สึกที่เรียกว่า "รัก" กันนะครับ

ขอบคุณรายการที่ทำให้ผม ได้คิดและมีชีวิตอยู่